සිත සංසුන් වන හඩක්

1 Comment


අහඹු ලෙස ලැබෙන දේවල් තියෙනවා හරිම වටින. මට ලැබුන එක්තරා ඊ මේල් පනිවිඩයක තිබුන දිගුවක් දිගේ ගියහම හරිම ලෙන්ගතු ජීවිතයට  ඉතා සමීප දේවල් ඇහෙන්න පටන් ගත්තා. වැඩසටහන රෑ ඉරපාන එය මෙහෙයවන්නේ හරිම අපුරු පුද්ගලයෙක්. ඔහු නමින් බන්ධුල නානායක්කාරවසම්. ඇත්ත ඔහු අප කවුරුත් ප්‍රසිද්ධ ගේය පද රචකයෙක් ඒත් මේ දැනෙන්න ගන්නේ ඊට එහා ගිය ජීවිතය හරි අපූරු විදිහට දකින එහි සිද්ධි දාමයන් මනාව පෙල ගස් වන නිසග හැකියාවකින් යුතු සවේදී කෙනෙක් කියන දෙය.

එක වෙලාවකට හිතෙනවා අපි කොයි තරම් පුන්චිද මෙ සොදුරු මිනිසුන් ඉදිරියෙහි කියල. ගේය පද රචකයකුගේ සිත කොයි තරම් අපූරු තැනක්ද මොහොතකත හෝ නවාතැන් ගන්න. අහල බලන්න කොයි තරම් සුන්දරද කියල මේ දිගුව දිගේ ගිහිල්ල. http://www.fmderana.lk/index.php?route=programs/reeirapana

මව් සෙනෙහස

1 Comment


සරසවි උද්ඝෝෂණ පිලිබදව පලවුනු අගනා ලිපියක්

5 Comments


මට මතක විදිහට නම් මේ ලිපිය පලවෙලා තිබුනෙ ඉරිදා දිවයින පුවත් පතේ. කියවලා බැලිය යුතු ලිපියක් කියල හිතුන නිසා බ්ලොග් එකට දැම්මා. අද මට මෙම ලිපිය ඊමේල් එකකින් නැවතත් ලැබුනා. වෙලාව තිබුනොත් බලන්න කියවලා.කතුවරිය හොයා ගන්න මට නම් බැරිඋනා.එහෙත් ඇය ඔස්ට්‍රේලියාවේ ජීවත් වන ලාංකීය කාන්තාවක්.

1

2

3

4

5

6

7

සාහිත්‍යය ඉගෙන ගෙන කන්නද?

1 Comment


මේ දවස්වල විශ්ව විද්ය්‍යාලවල තියෙන උනුසුම් වාතාවරණයත් එක්ක විශ්ව විද්ය්‍යාල ශිෂ්‍යයා ගැන විද්‍යුත් මාධ්‍ය වල පවා තොර තෝංචියක් නැතිව කථා බහ කරනවා. බැලූ බැල්මට පෙනෙන අරගලවලට වඩා අතිශය සූක්ෂ්ශමව ක්‍රියාත්මක වන දේශපාලන ක්‍රියාදාමයක බුබුලු දැමීමක් හොදින් එදෙස බැලූ විට පහැදිලි කරගත හැකියි. ඒ කෙසේ වෙතත් මා ඇසුරු කරන එක්තරා පිරිසක් අතර ඇති උන සංවාදයක කොටසක් පහත දැක්වෙනවා.

ඔය කැම්පස් වල දගලන බහුතරය මේ සමාජ විද්‍යා පීඨවල කොල්ලෝ කෙල්ලෝ තමයි ඇයි ඉතින් උන්ට වැඩකුත් නෑනෙ කරන්න.
ඔව් අප්පා. ඔය ආර්ට්ස් ෆැකල්ටි වලින් එලියට එන උන්ට රස්සා ඇත්තෙත් නෑ උන්ට ටීචින් වලට වඩා කරන්න දෙයක් ඇත්තෙත් නෑ මොනවට ඔය සබ්ජෙක්ට් තෝරාගන්නවද මංදා.
ඔව් ඉතිං ඔය සිංහල බුද්ධාගම ඉතිහාසය, සමාජ විද්‍යාව ඉගෙන ගෙන මොනව කරන්නද? සාහිත්‍යය කන්නද?

මේ ටික අහගෙන හිටියම මට මතක් උනේ අපේ රටේ ඉන්න සහ හිටිය කළු සුද්දෝ ටිකයි අපිව මේ තරම් පහලට ඇදලා දාන්න පාර කපපු පර සුද්දෝ ටිකයි. ඔතන පර කියල කිව්වේ අපේ කම අදුනන්නේ නැති පිටස්තරයා කියන තෙරුමිනුයි. එහෙම කියන්න හේතු තියෙනවා.

අද වනවිට ලංකාවේ ඇති සමාජ හා ආර්ථික රටාව තුල කලා උපාධිවලට සාපේක්ෂව අනෙකුත් උපාධි සදහා මදක් වැඩි පිලිගැනීමක් තිබෙන බව සත්‍ය කරුණක්. නමුත් එයින් කලා උපාධියෙහි ඇති වටිනාකම තක්සේරු කරන්නට යමෙක් පෙලඹෙන්නේ නම් එය අණුවන ක්‍රියාවක් බවයි මගේ නම් හැගීම.  තමා උගත් දේ වඩා වැදගත් යැයි සැලකීමෙන්ම තමා උගත් විෂයට පරිභාහිරව තමා දන්නා දේ ඉතා අල්ප බවම පැවසිය හැකියි. බටහිර අධ්‍යාපනය ගත් කල ඔවුන් ලබාදෙන අධ්‍යාපනයෙන් අවසානයේදී බිහිවන්නේ ඊනියා විශේෂඥයින් පිරිසක් හෝ ඉතා පටු දැනුම් වපසරියකින් සන්නද්ධ වූවන්ය. ඊනියා විද්‍යාවක් උගත්තවුන් සාහිත්‍යය කන්න දැයි අසන්නේ එබැවිනි.

පෙර අපේ මුතුන් මිත්තන් එදිනෙදා ගොවිතැන් කරන්නට උගත්තෝය, වගාවන්ට වැලදෙන ලෙඩ රෝග අඩු කරගත් හැටි උගත්තොය. එදිනෙදා වැලදෙන ලෙඩ රෝගවලට කලයුතු ගොඩ බෙහෙත් ගැන මනා අවබෝදයකින් යුක්ත වූහ. බණ දහම් උගත්තෝය. ජාතක කථා රග දැක්වූහ. ඇලවෙලි අමුණු තමන්ම ප්‍රතිසංස්කරනය කලහ. ජන ගායනා, කවි විරිදු, හිටිවන කවි වලින් ජීවිතය රසවත් කරගතෝය. තව බොහෝ දෑය.

අපි? එකකට එකක සම්බන්ධය නොදත් දැනුම් රාශියක් උගත්තෙමු. අවසානයෙහි දැනුම හිතේ කෙසේ වෙතත් ලොරියක් පිරෙන්නට ලියූ පොත් වල නම් යස අගේට පිටපත් වී ඇත. එක්කෝ දැනුම ඇත එය යොදාගෙන වැඩක් කිරීමට නොදනිමු.

එහා ගෙදර ලොකු එකා කෘෂිකර්මය පිලිබද ගෞරව උපාධිධාරියෙකි. අක්කර දෙක තුනක හිස් ඉඩම් ඇතත් ඌ අදටත් රජයේ රැකියාවක් බලාපොරොත්තුවෙන් රැකියා විරහිත උපාධිධාරීන්ගෙ මාසික රැස්වීමට යයි. කවියක් ගීතයක් රස විදින්නට ඌ නොදනියි. අලුත් නවකථාවක් රැගෙන කියවා ජීවිතයට අලුත් කවුලුවක් අමුනා ගන්නට ඌට කොහොමත් නොහිතෙයි. ගෙදර තියෙන පුස් බයිසිකලයේ රෝදයකට හදිස්සියට පැච් එකක් දා ගන්නට ඌ නොදනියි. ගෙදර ෆියුස් එකක් ගියාම කම්බි දෙකක් මූට්ටු කර තද කරගන්නට බයය. උදැල්ලට මිටක් ගහගන්නට කැඩුන රෙක්කයට ඇන ටිකක් ගහගෙන යලි පාවිච්චියට ගන්නට ඌ නොදනියි.

කෘෂිකර්මය ගැන බොහෝ දේ දනියි. එහෙත් එය ප්‍රායෝගිකව භාවිතා කර රටට වැඩදායී ව්‍යවසායකයෙක් වීමට ඌ නොදනියි. ඉතින් මේ අපිය. බටහිර අධ්‍යාපනයේ අනර්ඝ ප්‍රතිඵලය 🙂

ඉතින් සාහිත්‍යය කෑමටත් එය දැනගෙන හිටිය යුතුය. නැතිනම් ඒ කෑමේද කිසිම රහක් නොදැනෙනු ඇත.

අපි අමතක කල එක දෙයක් ඇත. දනුම ස්වභාවයෙහි පවතින්නේ වෙන් වෙන්ව නොවන බවය. දැනුම එකකට එකක බද්ධ වී පවතින අනේකවිධ සම්බන්ධතාවලින් යුක්ත වූ ජාලයක්ව පවතින බවය.
එකෙකු රසායන විද්‍යාව යැයිද තවෙකෙකු භෞතික විද්‍යාව යැයිද තවකෙකු සාහිත්‍යය යැයිද කියා ගෙන හැර පවසන්නේ මේ එකම ජාලයක එකට ඈදී ඇති දැනුමේ උප කොටස්ය. ඒවා තනි තනිව ගත්කල ඇති අර්ථය සියල්ල එකට ඇති කල ඇති අර්ථයෙන් ඉතා කුඩා බව අප සිහි තබා ගත යුතුය. අප එගෙන ගත යුත්තේ සමස්ථය දැකීමට මිස එක එක උප කොටසක ඇති උසස් හෝ පහත් බව තේරුම් ගැනීමට නොවේ.

අප සතු සංස්කෘතිය පෙර සිටම අපට උගැන්වූයේ සමස්ථය දැකීමට විනා බටහිරයන් සේ කැබලි වලට වෙන් කරගෙන ගොඩ නැගූ කුටුම්භ තුල ජීවත් වීමට නොවේ.

ඉදින් අපට සාහිත්‍යයද ඉතා අගනේය…

සෙල්ලම් කරත්තය සමග ආ මනුස්සකම

4 Comments


ටක ටක ටක….සෙල්ලම් කරත්ත විකුනණල ජීවත් වෙන මැදි වියත් ඉක්ම වූ වෙලෙන්දෙක් මාව පසු කරගෙන ගියා. මොහොතකට මගෙ ඇස් ඔහුගේ කරත්ත කෙරෙහි ඇදී ගියා. කරත්ත වර්ග දෙකක් තියෙනවා. මගෙ හිත ගියේ අරුමෝසම් ගතිය වැඩි ලොකු කරත්තෙකට. ඒක දක්කන ගමන් පොඩි රබානකින් සද්දයක් උපද්දන ගමන් තව ලස්සන ඹබර දෙකකුත් දෙපැත්තෙන් යස අගේට කැරකෙනවා.

වෙන මොනවත් නිසා නෙවෙයි මගෙ පොඩ්ඩා මේ වගේ දෙවල් අරන් දුන්නම ටික වෙලාවක් එකත් එක්ක සෙල්ලම් කරල තව ටික වෙලාවකින් ඒකෙ පුලුවන් හැම කෑල්ලක්ම ගලවනවා. ඉතිං මමත් අලුත් අලුත් එව්ව ගිහින් දෙනවා එයාට වැඩේ දිගටම කරගෙන යන්න.

මම වෙලෙන්දාට අතින් සන් කලා. ඔහු මා ලගට ඇවිල්ලා මගෙන් ඇහුවා මොන කරත්තයක්ද ඕන කියලා. මම අර ලස්සන ලොකු කරත්තය පෙන්නුවා. ඔහු ඒක අතට ගන්න ගමන් මගේ අතේ එල්ලිලා කරත්තේ දිහා අමුතු විදිහට බලාගෙන හිටපු පොඩි හාදයා දිහාත් බලලා මෙහෙම කිව්වා.
මෙයාටද කරත්තේ?
මම ඔව් කිව්වා.
එහෙනම් මහත්තයා මෙන්න මේ පොඩි කරත්තේ අරන් දෙන්න. ඒක රුපියල් 80යි. ඔය ලොකු කරත්තෙ තියෙන ඹබර වලින් පොඩි එකාගෙ අත තුවාල වෙන්න පුලුවන්.
ඔය ලොකු කරත්තේ ගාන කීයද?
ඒක මහත්තය රුපියල් 160ක් වෙනවා.  ඒ උනාට මහත්තයා මෙයාට පොඩි එකක් අරන් දෙන්න.

මටත් කාරණය තේරුම් ගියා. මමත් පොඩි කරත්තයක් ගත්තා. ඔහු පොඩ්ඩටත් හිනාවක් පාල බොහොම අහිංසක විදිහට පිට වෙලා ගියා. මම ඔහු දෙස ටිකක් වෙලා බලාගෙන හිටියා. වෙලාව දවල් 1.00 ට විතර ඇති. ඔහු ඒ වෙනකොට විකුනලා තිබ්බෙත් කරත්ත 5ක් විතර. තව කරත්ත 20ක් විතර විකුනන්න තිබ්බා.

කරත්තෙට වඩා වැඩි දෙයක් මට ඔහු දීලා ගිය බව මට පසක් උනා. දාඩිය එහෙන් මෙහෙන් පිහගෙන ටවුම පුරා තව සෙල්ලම් කරත්තයක් විකුනන්ණ  ඇවිදින මේ මනුස්සය ලග ඇත්තටම මනුස්සකමේ සුවද පිරී ඉතිරිලා තිබුනා.
මම ටිකක් වෙලා යනකල් ඔහු දිහාම බලාගෙන හිටියේ මම දුන්න රුපියල් 80 ඔහුට ඇතිද කියන සිතුවිල්ලෙන්.

හිනැහෙන්න දරුවා ජීවිතය සුන්දරයි!

2 Comments


ඉරිදා දිවයින පත්තරේ පල උන මේ ලිපිය මගෙ හිත ගත්තා. ළිපිය ලියල් තිබ්බේ ලීලානන්ද වික්‍රමසිංහ කියන මහත්මයයි. බලන්න ඔබත් මෙය කියවලා මොනව හරි දෙයක් ජීවිතයත එකතුවෙනවද කියලා.

http://www.divaina.com/2010/09/19/feature10.html

ජෝන් සීනා…. අපේ පොඩි එකාගෙ ඔලුවට ගහලා…

Leave a comment


මගේ ඥාති පුත්‍රයෙක් ඉන්නවා අවුරුදු 6ක් විතර වෙන. පොඩි කාලෙ ඉදලම බලන්නෙම අර “රෙස්ලින්” කියන එව්වා. අත කරකවලා බිම දානවා, වැට උඩ ඉදන් ඇගට පනිනවා, උස්සලා බිම අත අරිනවා, ඒ මදිවට තව අතට අහු වෙන අහු වෙන ඒවගෙන් දමලත් ගහනවා. ඔය වගේ මිනිහෙක් තවත් මිනිහෙකුට කරන්න පුලුවන් ගොඩක් අසම්මත යැයි සම්මත විදිහට ගහ ගන්නවා.දුක හිතෙන්නේ ඒ දේවල් වලට නෙවෙයි උගෙ තාත්තත් ඌට එකක් බලපුවාම තව අලුත් එකක් ගෙනත් දෙන එකට.

picture from this url

මම ඇහුවා ඇයි ඉතින් ඔව්ව ගෙනත් දෙන්නෙ අර අපූරු සුරංගනා කතන්දර, පොඩි ලමයින්ට හදපු හොද චිත්‍රපටි ඕන තරම් තියෙන්නේ කියල. එතකොට මට හම්බ උනේ මෙන්න මේ බූරු උත්තරෙනෙ. ඌ කැමති රෙස්ලින් වලටලු. ඉතින් ඌ කැමති දෙයක් ගිහින් දෙන්න එපාය කියපි. මෙහෙම එව්ව අහන කොට මට නම් අර මේ දවස් වල කියන්නෙ ඇඩෙනවා කියලා. අන්න එහෙම ඇඩෙනවා. 😦  මොකද දන්නවද? ඇත්තටම ජෝන් සීනා අපේ පොඩි උන්ගෙයි ලොකු උන්ගෙයි ඔලුගෙඩි වලට නොසෑහෙන්න ගහලා.

මට නම් හිතෙන විදිහට පොඩි උන්ට විතරක් නෙවෙයි අපෙ සමාජේ අපිත් එක්ක ජීවත් වෙන එක කොටසකට රෙස්ලින් වලින් පුදුම සතුටක් ලැබෙනවා. භාවිතෝ බහුලී කතෝ කියල බුදු හාමුදුරුවෝ දේශනා කරල තියෙනවනේ. ඉතින් ඕය වගේ දේවල් බහුලව පුරුදු පුහුනු කරන කොට අපටත් නොදැනීම අපේ හිත් වෙනස් වෙනවා. ඒ කියන්නේ අර වගේ මිනිහෙක්ට අමානුෂිකව පහර දෙන එකේ අප්සෙට් එකක් පෙනෙන්නේ නැතිව යනවා. ඒක හරිම අප්සෙට් වැඩක්.

මම හිතන්නේ ගොඩක් අය දැකලා ඇතිනේ ඔය ටීවී විකුනන්න තියෙන තැන්වල මැච් එකක් නැති දවස්වලට දාල තියෙන්නේ රෙස්ලින් සහ ඒක ඉස්සරහට වෙලා කට අරගෙන ගිලින්න වගේ බලාගෙන ඉන්න අපේ අනාගත පරම්පරාව.රෙස්ලින් කියන්නේ entertainment game එකක් උනාට මට නම් ඒකෙන් තාම ඒ කියන ඊනියා විනෝදාස්වාදය තාම ලැබිලා නෑ. අනේ මංද අපි හිතන විදිහේ අප්සෙට් එකක්ද කියලත් වෙලාවකට හිතෙනවා.  😦

Older Entries